browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Kultura

Arhitektura

Najvažnije zgrade na Siciliji datiraju još iz antike, razdoblja normanske i hoenštaufenovske vladavine, kao i baroka. Budući da je Sicilija u antičko vreme vecim delom bila naseljena grčkom popolacijom, izgrađeno je mnogo grčkih hramova sa unutrasnjim arhitektonskim detaljima karakteristicnim i za hramove u Magna Grecia. Svi nekadašnji polisi i centri kulture mogu da se posete. Građevine koje su podignute za vreme arapske vladavine velikim delom su prerađene u doba normanske vladavine, pa je tako na Siciliji nastao tipični arapsko-vizantijsko-normanski stil. Primeri takvog stila su crkve s kupolama kao što su Sv. Jovan Otpadnik, Sv. Kataldo i Kuba u Palermu. Prepoznatljiv je i po dekorativnim mozaicima iz Kapele Palatine, iz katedrala u gradovima Monreale i Kefalu. Na Siciliji postoje mnoge utvrđene građevine, poput dvorca Ursino u Kataniji, Maniace u Sirakuzi i Lombardo u Eni. Nakon katastrofalnog zemljotresa 1693. godine uništeni su veliki delovi jugoistočne Sicilije. Gradovi Noto, Modika, Raguza i Katanija kao i  gradovi na obali Kiklopa, obnovljeni su u tipičnom sicilijanskom baroknom stilu. Osam od ovih gradova zbog ovog jedinstvenog stila nalaze se na UNESCO-vom spisku svetske baštine.

Katedrala u Palermu

Vajarstvo i slikarstvo

Tragovi umetnosti, pokretni materijal i dekoracije na zidovima u prirodnim stanistima prisutni su još od praistorije i ukazuju na kreativnost prvih hominida (pecine: Adaura, Djenoveze, Uzo). Jedan od najpoznatijih sicilijanskih slikara 15. veka bio je Antonelo Gagini. Njegova najznačajnija dela su renesansne religijske figure. Mogu se naći u katedralama u Palermu i Mesini. Slikar Antonelo da Mesina iz istog perioda poznat je ne samo u Siciliji nego i izvan njene teritorije. Ulja na platnu ovog slikara nalaze se u muzejima širom Evrope. Njegovi naslednici su renesansni slikari Antonelo de Saliba, Pietro de Saliba i Antonio Đufre, čija se dela danas nalaze po mnogim crkvama, a velika kolekcija je u Regionalnom muzeju u Mesini. Poznati slikar iz 17. veka bio je Pietro Noveli, koji je slikao religijske motive. Njega nasleđuju Nikola van Houbraken i Đovani Tukari, najpoznatiji predstavnici sicilijanskog baroknog slikarstva. Cenjeni vajari 18. veka su palermitanaci Đakomo Serpota i Đovan Batista Vakarini. U 20. veku međunarodnu slavu stekli su vajar Pietro Konsagra, Mario Ruteli i slikar Renato Gutuzo.

 Objavljenje Bogorodice
Književnost

Na području književnosti čija lokalna istorija seže još od doba pesnika Stesihora koji je živeo oko 600. p. n. e., preko Sicilijanske škole i Đakoma da Lentinija iz 13. veka, pa sve do modernih vremena, Sicilija je dala mnogo značajnih pisaca. Krajem 19. veka ističe se Đovani Verga po svom delu „Cavalleria rusticana“ prema kojem je napravljena i istoimena opera. Neka njegova kasnija dela bila su i ekranizovana. Poznati sicilijanski dramski pisac Luiđi Pirandelo, dobio je za svoje delo Nobelovu nagradu za književnost1934. godine. Prema romanu „Ocelot“ („Il Gattopardo“) autora Đuzepea Tomasija di Lampeduse, koji se bavi propašću sicilijanskog plemstva, snimljen je i istoimeni uspešan film. Nobelovu nagradu za književnost dobio je i Salvatore Kvazimodo1959. godine. Romani Leonarda Šiašije opisuju na zabavan i kritičan način život na Siciliji, a Andrea Kamileri posebno je poznat po seriji kriminalističkih romana o sicilijanskom inspektoru Montalbanu.

 

Đovani Verga

Film

Značajna književna dela, prelepa okolina kao i zanimljivo lokalno stanovništvo, predstavljali su inspiraciju za snimanje mnogih međunarodno poznatih i nagrađivanih filmova. Lukino Viskonti, poznat po ekranizacijama književnih dela, snimio je 1948. godine neorealistički film La Terra trema prema Verginom romanu I Malavoglia. Vec sledece godine Roberto Roselini snima filmove na eolskim ostrvima Stromboli i Vulkano. Glavne zenske uloge odigrale su Ingrid Bergman i Ana Magnani. Godine 1963, isti reditelj adaptirao je i roman Il Gattopardo autora Đuzepea Tomasija di Lampeduse. Adaptiran roman Sicilijanac poznatog autora Marija Puza o mafijašu – heroju Salvatoreu Đulianu, režirao je 1987. godine Michael Chimino. Verovatno najpoznatiji filmovi o sicilijanskim mafijašima su Kopoline ekranizacije Puzinog romana Kum. Na Pelagijskim ostrvima 2002. godine režiser Emanuel Krialese snimio je film Udah o životu i običajima ostrvljana. Njegov najnoviji film Novi svet govori o sicilijanskim emigrantima u Njujorku na početku 20. veka. Kreativni režiser Đuzepe Tornatore, rodom iz Bageria, kod Palerma, dobija zaslužene nagrade za filmove u kojima opisuje život, tradiciju, porodicu, različitost ljudskih navika i bogatstvo emocija: Novi bioskop Paradizo (premija Oskar 1990), Malena, Baaria, Najbolja ponuda (poslednje delo januar 2013 – izvanredne kritike).

 

 

 

 

Francis Ford Coppola – KUM

Muzika 

Na području klasične muzike ističu se dva sicilijanska kompozitora. Po svojim brojnim operama i kantatama ističe se barokni kompozitor Alesandro Skarlati. Po širom sveta izvođenim operama poznat je i Vinćenco Belini čija su najpoznatija djela „Mesečarka“, „Norma“ i „Puritanci“. Njemu u čast nazvana je operna kuća Teatro Masimo Belini u Kataniji. Najveća operska kuća na Siciliji i u celoj Italiji je Teatro Masimo u Palermu. U muzičkoj kulturi Sicilije je i danas vrlo važna narodna muzika. Na sicilijanskom jeziku postoji preko 5.000 narodnih pesama. U njihovoj izvedbi služi se obično jednostavnim narodnim instrumentima kao što je usna harmonika, tamburin, gitara i mandolina. Poznata izvođačica starih narodnih pesama je Rosa Balistreri. Tradicionalni sicilijanski narodni ples je tarantela.

 

Vinćenco Belini

Pozorišta  

Teatar Masimo u Palermu koja je najveća operska kuća u Italiji, izgrađena je sredinom 19. veka i ima kapacitet od 3.200 gledaoca. Druga poznata pozorišta su Teatar Politeama u Palermu, sedište sicilijanskog simfonijskog orkestra, Teatar Masimo Belini u Kataniji i Teatar Vitorio Emanuele II u Mesini. Antički teatri se takođe koriste za prikazivanje nekih predstava i filmova. 

 
Teatar Masimo u Palermu